ύψος και της δεύτερης ενδέχεται να ήταν ντυμένοι με μάρμαρο.
Το δάπεδο της πρώτης ήταν στρωμένο με χαλιά καμωμένα από λεπτεπίλεπτες ψηφίδες που σχηματίζουν έναν χαοτικό φυτικό κόσμο, σαν ένα χαλί που οδηγεί προς τον Παράδεισο.
Τα κιονόκρανα της άλλης με τα πτηνά και τα κριάρια θα ήταν δυνατόν να στηρίζουν τα τόξα του Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης και της Αχειροποιήτου.
Το κορμί τους είναι χτισμένο από νόμους και ημερολόγια του 6ου αι.
π.Χ.
Από πλάκες με χαραγμένες επιγραφές δηλαδή, περισσότερες από όσες είχαν βρεθεί στο σύνολό τους στον τόπο αυτόν μέχρι το 1945 και παλαιότερες από όσες έχουν αποκαλυφθεί στη γειτόνισσά του, τη «βασίλισσα» των επιγραφών, την αρχαία Γόρτυνα.
Στα δε σωθικά τους έκρυβαν ταφές πιθανόν ιερωμένων.
Δύο βασιλικές – δύο χριστιανικές εκκλησίες – είναι οι καινούργιες «πριγκίπισσες» τις οποίες αποκαλύπτει το τελευταίο διάστημα η αρχαιολογική σκαπάνη του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Νίκου Σταμπολίδη.
Και είναι ίσως εκείνες που δεν θα περίμενε κάποιος να κλέψουν την καρδιά ενός κλασικού αρχαιολόγου, ο οποίος έχει καταφέρει να ταυτίσει την πόλη της αρχαίας Ελεύθερνας με ήρωες σαν εκείνους που περιγράφει ο Ομηρος στα έπη του.
Μόνο που τούτοι που τάφηκαν στη σκιά του Ψηλορείτη γλίστρησαν από τους στίχους του ραψωδού και έδειξαν την ανθρώπινη και φθαρτή υπόστασή τους, καθώς αποκαλύφθηκαν θαμμένοι στο χώμα της σπουδαίας αυτής πόλης που αποτελεί τον σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο στην περιοχή του Ρεθύμνου.
Η πρώτη βασιλική, της Αγίας Ειρήνης του Θεού, διαστάσεων 25Χ17μ., και η δεύτερη, 20 μ.
ψηλότερα, του Αγίου Μάρκου (μήκους 20 μ.), ήρθαν να προστεθούν σε εκείνη που είχε ανασκάψει τη δεκαετία του ’90, του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, ο καθηγητής Πέτρος Θέμελης.
Και αν εκ πρώτης όψεως αποδεικνύουν τη διαχρονική λειτουργία της πόλης από το 3200 π.Χ.
έως τον 14ο αι.
μ.Χ.
(οπότε και οι Βενετοί την ξεθεμέλιωσαν και έσπειραν τους αγρούς της με αλάτι για να μην ξαναφυτρώσει τίποτε έπειτα από την επανάσταση των Καλλέργηδων), η παρουσ...